பூமியின் 6 மாபெரும் பேரழிவு: உலகின் மார்பில் படர்ந்த கேன்சரா மனிதன்? – ஓர் உருக்கமான அறிவியல் பயணம்

4.54 பில்லியன் ஆண்டுகள். ஒரு சுட்டெரிக்கும் நெருப்புக் கோளமாகப் பிறந்து, மெல்ல மெல்லக் குளிர்ந்து, கடல்களைப் பெற்றெடுத்து, தன் மடியில் உயிரை வளர்த்தெடுத்த பூமியின் வயது இது. சுமார் 3.8 பில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன், ஒருவேளை ஆழ்கடல் வெப்ப ஊற்றுகளில், ஒருவேளை ஈரமான களிமண் படிவுகளினூடே, முதல் உயிரணு மின்னியது. அந்த ஒற்றைக் கலத்து மின்னலில் துவங்கிய பயணம் இந்தக் கிரகத்தைப் பசுமையாக்கியது, வண்ணமயமாக்கியது, சிந்திக்கும் மூளையை உருவாக்கியது.

“நாம் பூமியை நம் முன்னோர்களிடமிருந்து மரபாகப் பெறவில்லை; நம் குழந்தைகளிடமிருந்து கடனாகப் பெற்றிருக்கிறோம்.” – பூர்வீக அமெரிக்கப் பழமொழி (Native American Proverb).

ஆனால் இந்த வாழ்க்கைப் பேரோட்டத்தில், செழிப்பின் உச்சங்கள் மட்டுமே இல்லை; படுமோசமான வீழ்ச்சிகளும், கிட்டத்தட்ட முழுமையான அழிவின் கரும்படலங்களும் உண்டு.

கடந்த 500 மில்லியன் ஆண்டுகளில் மட்டும், இப்பூமி ஐந்து தடவை தன் மீது வாழ்ந்த உயிரினங்களில் பெரும்பான்மையானவற்றை இரக்கமின்றித் துடைத்தெறிந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறையும் வாழ்க்கை தரையில் வீழ்ந்து துவண்டது; ஒவ்வொரு முறையும் கோடிக்கணக்கான ஆண்டுகள் பொறுமையுடன், மண்ணுக்கடியிலிருந்து புதிய உயிர் வடிவங்களை மீண்டும் வார்த்தெடுத்தது. இயற்கையின் இந்தச் சுழற்சியைப் புரிந்து கொள்வதில் ஒரு உருக்கமான உண்மை புதைந்துள்ளது – பூமியை அழிக்க முடியாது, அழியப் போவது நாம் மட்டுமே.

இன்று நாம் ஆறாவது மாபெரும் பேரழிவின் (Sixth Mass Extinction) நடுவில் நிற்கிறோம். இதற்குக் காரணம் வானில் மோதிய சிறுகோள் அல்ல; பூமியின் அடியில் வெடித்த எரிமலை வெடிப்புகள் அல்ல. காரணம், இரண்டு கால்களில் நடமாடும், பெருமிதத்துடன் நிமிர்ந்த ஒரு புற்றுநோய் – மனித இனம். ஆமாம், மனிதர்கள்தான் இந்தக் கிரகத்தின் மார்பில் படர்ந்த புற்று. கையறு நிலையில் உருக வைக்கும் உண்மை என்னவெனில்: எத்தனை பேரழிவுகள் வந்தாலும், இந்த உலகம் வாழ்ந்துவிடும்; ஆனால் மனிதர்கள் – தங்கள் பேராசை, அறியாமை, அழிவு வெறி இவற்றுடன் – இந்த முறை தப்பப் போவதில்லை.

இதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் அடிநாதம். அறிவியல் ஆதாரங்களுடனும், கண்ணீர் சிந்தும் சித்திரங்களுடனும், கடந்தகால ஐந்து மாபெரும் பேரழிவுகளின் கதையையும், இன்று நடைபெறும் ஆறாவது பேரழிவின் அலறலையும் நாம் கேட்கப் போகிறோம். முடிவில், “பூமி நம்மைவிடப் பெரியது” என்னும் எளிய உண்மை மனதைக் கீறும்.

1. பனியில் உறைந்த உலகம்: ஆர்டோவிசியன்–சிலூரியன் பேரழிவு

(காலம்: 444 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்)

இந்தக் கதை தொடங்குவது, வாழ்க்கை பெரும்பாலும் கடல்களில் மட்டுமே செழித்திருந்த ஒரு தொன்மையான காலத்தில். 485 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன் தொடங்கிய ‘ஆர்டோவிசியன் காலம்’, கடல் வாழ் உயிர்களின் விஸ்வரூப வளர்ச்சியைக் கண்டது.

• ட்ரைலோபைட்டுகள் (Trilobites): கடல் தரையில் கவச உடலுடன் ஊர்ந்தன.
• நாட்டிலாய்டுகள் (Nautiloids): கூர்மையான அலகுடைய கணவாய் இனங்கள், நீண்டு வளைந்த ஓடுகளுடன் வேட்டையாடின.
• ப்ராக்கியோபாட்கள் (Brachiopods): இருபுறச் சிப்பி உயிரினங்கள் கடல் தரையை மூடிப்படர்ந்தன. பாசிப் பாறைகளும் பவளப்பாறைகளும் கடலின் கீழ் வண்ணக்காடுகளை உருவாக்கின. உலகம் வெதுவெதுப்பாகவும், கடல் மட்டம் உயர்வாகவும் இருந்த அந்தப் பொற்காலத்தில், வாழ்க்கை முழுப் பூப்பில் இருந்தது.

பின்னர், நிதானமாக, கண்ணுக்குத் தெரியாமல் ஏதோ ஒரு மாற்றம் துவங்கியது. தற்போதைய ஆப்பிரிக்கக் கண்டத்தின் ஒரு பகுதி நாளடைவில் தென்துருவத்தை நோக்கி நகர்ந்தது. ஒரு பெரிய நிலப்பரப்பு துருவத்தில் நின்றால் என்ன நடக்கும்? மழை, பனியாக மாறி, உருகாமல் ஆண்டாண்டு காலமாகக் குவியும். மாபெரும் பனியாறுகள் உருவாகி, படிப்படியாக நிலத்தின் மீது பரவித் தண்ணீரைத் தமக்குள் கட்டிப்போட்டன. கடல் மட்டம் நூற்றுக்கணக்கான மீட்டர்கள் வீழ்ந்தது. 50 மில்லியன் சதுர கிலோ மீட்டருக்கும் அதிகமான கண்டத் திட்டுப் பகுதிகள் – கடல் வாழ் உயிர்களின் மிக முக்கியமான வாழிடங்கள் – வெறுமனே மறைந்தன.

இது மட்டுமா? வளிமண்டலத்தில் கார்பன் டை ஆக்சைடின் (CO₂) அளவு அப்போது பல மடங்கு அதிகம். புதிதாக எழுந்த மலைத்தொடர்கள், குறிப்பாக ‘அப்பலேச்சிய மலைகளின்’ (Appalachian Mountains) முன்னோடிகள், கல் பாறைகளை மண்ணரித்தன. இந்தப் பாறைகள் வளியில் இருந்த CO₂-வை உறிஞ்சி, ஒரு ”ரிவர்ஸ் கிரீன்ஹவுஸ்” (Reverse Greenhouse) விளைவைத் தூண்டியது. உலகம் குளிர்ந்தது. ஒரு பனியுகம் கடுமையாக இறுக்கிப் பிடித்தது.

பேரழிவு இரு துடிப்புகளில் நிகழ்ந்தது:

1. முதல் கட்டத்தில் பனியாறுகளின் வளர்ச்சியால் வாழிடம் அழிந்து உயிர்கள் மடிந்தன.
2. சுமார் ஒரு மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குப் பின், பனி உருகி கடல் மட்டம் வேகமாக உயர்ந்தது. கடல் நீரின் வேதியல் மற்றும் பிராணவாயு அமைப்பு மாறியதால், எஞ்சியிருந்த உயிர்களும் மூச்சுத் திணறி இறந்தன.

• அழிவின் வீதம்: 85% கடல்வாழ் இனங்கள் என்றென்றைக்கும் மறைந்தன. ப்ராக்கியோபாட்களின் பல்லாயிரம் வகைகள் காணாமல் போயின; நாட்டிலாய்டுகளின் பிரம்மாண்டமான ஓடுகள் கடல் தரையில் வெறும் சுண்ணாம்புக் கற்களாகச் சிதறின.
• அறிவியல் ஆதாரம்: இது புனைவல்ல. மொராக்கோ, சீனா, ஸ்காண்டினேவியா, வட அமெரிக்கப் பாறை அடுக்குகளில் அகழப்படும் தொல்லுயிர் படிவங்கள் (Fossils). கார்பன் ஐசோடோப்புகளின் விகிதத்தில் கடுமையான மாற்றம்.
• 💡 போனஸ் ஃபேக்ட்: மாபெரும் பனியாறுகள் அடித்து வந்து சேர்த்த பாறைக் குப்பைகள், இன்று சுட்டெரிக்கும் சஹாரா பாலைவனத்தின் மணலுக்கு அடியில் புதைந்து கிடக்கின்றன!
• மீட்சி: கடல்கள் வெறுமையாக்கப்பட்டன. ஆனால் ஐந்திலிருந்து பத்து மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குள் புதிய உயிரினங்கள் கடலை நிரப்பின.

2. கழிந்துபோன கடல் வனங்கள்: லேட் டெவோனியன் பேரழிவு

(காலம்: 372 மற்றும் 359 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்)

இரண்டாவது பேரழிவு ஒரே அடியாக நிகழவில்லை. இது பல மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு நீடித்த ஒரு நச்சுக்கனவு. டெவோனியன் காலம் “மீன்களின் பொற்காலம்”. பிரம்மாண்டமான கவச மீன்கள் (Placoderms), முதல் சுறாக்கள் எனக் கடல்கள் கொந்தளித்தன. நிலத்தில் முதல் காடுகள் வேர் விட்டன. பாசிகள், லைக்கோபைட்டுகள் (Lycophytes), பூச்சிகள் எனப் பசுமையின் முதல் சாம்ராஜ்யம் நிர்மாணிக்கப்பட்டது.

ஆனால் தண்ணீருக்கு அடியில் ஒரு பேரழிவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது. முதல் மரங்கள் வளர்ந்ததால் மண்ணரிப்பு அதிகமாகி, ஊட்டச் சத்துக்கள் கடலில் கொட்டின. இதனால் பாசிப் பூக்கள் (Algal blooms) பெருகி, மடிந்து, அழுகி, தண்ணீரில் உள்ள பிராணவாயுவை முழுமையாக உறிஞ்சித் தீர்த்தன. இன்றைய மெக்ஸிகன் வளைகுடாவில் காணப்படும் “இறந்த மண்டலம்” (Dead Zone) போன்ற பகுதிகள், அன்று உலகம் முழுவதும் பரவின. கூடவே, இன்றைய சைபீரியா மற்றும் வட ஆஸ்திரேலியாவில் அமைந்திருந்த மாபெரும் எரிமலைகள் கார்பன் டை ஆக்சைடு, சல்ஃபர் டை ஆக்சைடு கக்கி, காலநிலையைப் புரட்டிப்போட்டன.

இரண்டு பெரும் அழிவுத் துடிப்புகள்:

1. கெல்வாசர் (Kellwasser) நிகழ்வு (372 Ma): வெப்பமயமான கடல்வாழ் உயிரினங்களை, குறிப்பாகப் பவளப் பாறைகளை நிர்மூலமாக்கியது. ‘ஸ்ட்ரோமாடோபோராய்டுகள்’ (Stromatoporoids) எனப்படும் பாறைக்கட்டும் கடற்பஞ்சுகள் முற்றிலுமாக ஒழிந்தன.
2. ஹாங்கன்பெர்க் (Hangenberg) நிகழ்வு (359 Ma): சில அடி முதல் பத்து மீட்டர் வரை வளர்ந்த ‘பிளாக்கோடெர்ம்’ கவச அரக்கர்கள் சடுதியில் மறைந்தன.

• அழிவின் வீதம்: வாழ்ந்த உயிரினங்களில் 75% அழிக்கப்பட்டன.
• அறிவியல் ஆதாரம்: உலகெங்கும் உள்ள “கருநிற ஷேல் பாறைகள்” (Black Shale). ஆக்ஸிஜன் அற்ற, துர்நாற்றம் மிக்க சேற்றில் உருவான இந்தப் பாறைகள், அந்தக் காலத்துக் கடல்கள் எப்படிச் “செத்துக் கிடந்தன” என்பதற்கு நேரடிச் சான்று.
• 💡 போனஸ் ஃபேக்ட்: பவளப்பாறைகள் இந்தப் பேரழிவில் வாங்கிய அடியிலிருந்து மீண்டும் துளிர்க்கச் சரியாக 100 மில்லியன் ஆண்டுகள் ஆனது! எனினும், இந்த அழிவு ‘டெட்ராப்பாட்கள்’ (Tetrapods) எனப்படும் நான்கு கால்கள் கொண்ட முதுகெலும்பிகள் நிலத்தில் ஆதிக்கம் செலுத்த உதவியது.

3. பெருமரணம் (The Great Dying): பெர்மியன்–ட்ரையாசிக் பேரழிவு

(காலம்: 252 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்)

இந்தப் பேரழிவின் பெயரே போதும்; இது “பெருமரணம்”. வேறு எந்த நிகழ்வும் இந்தக் கிரகத்தில் வாழ்க்கையை இவ்வளவு நெருக்கமாக முழுமையான அழிவின் விளிம்புக்குக் கொண்டு சென்றதில்லை.

பெர்மியன் காலம் முடிவடையும் தருவாயில், பூமியின் கண்டங்கள் அனைத்தும் ஒன்றிணைந்து ‘பான்ஜியா’ (Pangea) எனும் ஒரே மாபெரும் நிலப்பரப்பாக இருந்தது. அப்போது, சைபீரியா எனும் இடத்தில் பூமி வெடித்தது. ‘சைபீரியன் ட்ராப்ஸ்’ (Siberian Traps) – இது சாதாரண எரிமலை வெடிப்பு அல்ல. பூமியின் மேலோட்டில் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர் நீளத்துக்கு விரிசல்கள் ஏற்பட்டு, மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகளுக்குத் தொடர்ந்து பசால்ட் குழம்பு (Basalt lava) கக்கப்பட்டது. இது இன்றைய ஐரோப்பாவின் பரப்பளவுக்குச் சமமான நிலப்பரப்பை ஆறு கிலோமீட்டர் தடிமனுக்கு நிரப்பியது.

சல்ஃபர் டை ஆக்சைடு, மீத்தேன், கார்பன் டை ஆக்சைடு, ஹைட்ரோகுளோரிக் அமிலம் (Hydrochloric acid) என மாபெரும் அளவில் விஷவாயுக்கள் வெளியேறின. அமில மழை பொழிந்தது. முதலில் ”எரிமலைக் குளிர்காலம்” நிலவியது. பின்னர், CO₂ குவிந்து, பூமியின் வெப்பநிலை இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு உயர்ந்தது – வெப்ப மண்டலக் கடல்கள் 40 டிகிரி செல்சியஸைத் (104°F) தொட்டன.

கடல்கள் கொதித்ததால், கடல் தரையில் நிலைகொண்டிருந்த ‘மீத்தேன் ஹைட்ரேட்’ (Methane hydrate) என்னும் மீத்தேன் பனிப்படிவுகள் உருகி, கோடிக்கணக்கான டன் மீத்தேனை வளியில் வெளியிட்டன. இது ஒரு ‘ரன்வே கிரீன்ஹவுஸ்’ (Runaway Greenhouse) விளைவை உருவாக்கி, பூமியை நரகமாக மாற்றியது.

• அழிவின் வீதம்: 96% கடல்வாழ் உயிரினங்கள் அழிந்தன. பல தடவை பேரழிவைக் கடந்த ட்ரைலோபைட்டுகள் முழுமையாக மறைந்தன. கடல் அல்லிகள் (Crinoids), ப்ராக்கியோபாட்கள், கணவாயினங்கள் சுவடு தெரியாமல் போயின. நிலத்தில் 70% முதுகெலும்பு உயிரினங்கள் காணாமல் போயின.
• அறிவியல் ஆதாரம்: பசால்ட் கற்குழம்பு படுகைகளில் யுரேனியம்-லெட் காலக்கணிப்பு. கடல்வாழ் வண்டல் பாறைகளில் உள்ள கார்பன் ஐசோடோப்பு (δ¹³C) மதிப்புகள்.
• 💡 போனஸ் ஃபேக்ட்: இந்த நரகத்தில் தப்பிப் பிழைத்த உச்சப்பட்ச உயிரினம் ‘லிஸ்ட்ரோசொரஸ்’ (Lystrosaurus) என்னும் பன்றி அளவுள்ள ஒரு தாவர உண்ணி. சில மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு, நிலம் முழுவதும் இவற்றின் மந்தைகளைத் தவிர வேறு எதுவும் இருக்கவில்லை! பாறைகளில் பூஞ்சை வித்துகள் (Fungal spores) மட்டுமே அதிகமுள்ள அடுக்கு, செத்துக் கிடந்த மரங்களின் மீது பூஞ்சைகள் படர்ந்து உலகை ஆண்டதைச் சுட்டுகிறது.
• மீட்சி: முப்பது மில்லியன் ஆண்டுகள் பவளப்பாறைகள் மீளவேயில்லை. ஆனால் அந்த நரகத்தின் சாம்பலில் இருந்துதான் முதல் டைனோசர்கள், முதல் பாலூட்டிகள், நவீன மரங்கள் உருவாயின.

4. டைனோசர்களின் முடிசூடல்: ட்ரையாசிக்–ஜுராசிக் பேரழிவு

(காலம்: 201 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்)

பெருமரணத்திற்குப் பிறகு தத்தளித்துக்கொண்டிருந்த உலகத்தில், டைனோசர்கள் மெள்ள மேலாதிக்கம் பெறத் தொடங்கியிருந்தன. ஆனால் அவற்றுக்குப் பெரிய போட்டியாளர்களாக ‘க்ரூரோடார்சன்கள்’ (Crurotarsans – முதலைகளின் மூதாதையர்) மற்றும் ‘தெராப்சிட்கள்’ (Therapsids – பாலூட்டிகளை ஒத்த ஊர்வன) இருந்தன.

இந்த முறை காரணம் ‘மத்திய அட்லாண்டிக் மாக்மாடிக் மாகாணம்’ (CAMP – Central Atlantic Magmatic Province). பான்ஜியா உடையத் தொடங்கியபோது, வட அமெரிக்காவும் ஐரோப்பாவும் ஆப்பிரிக்காவும் பிரிந்த பிளவு வெடிப்புகளின் வழியே மாபெரும் எரிமலைகள் வெடித்தன. இன்றைய பிரேசில், வட அமெரிக்காவின் கிழக்குக் கடற்கரை, மேற்கு ஆப்பிரிக்கா, ஐரோப்பா எனப் பரந்து கிடக்கும் பசால்ட் வெளிகளே இதன் எச்சம். உலக வெப்பநிலை 2–4°C வரை கூடியது; கடல்கள் அமிலமாகின.

• அழிவின் வீதம்: 80% உயிரினங்கள் மறைந்திருக்கலாம். கடலில் ‘அம்மோனைட்டுகள்’ (Ammonites) என்னும் சுருள் ஓடுடைய கணவாயினங்கள் கிட்டத்தட்ட முற்றிலும் மறைந்தன. பெரிய போட்டியாளர்களான க்ரூரோடார்சன்கள் அழிக்கப்பட்டன.
• அறிவியல் ஆதாரம்: CAMP எரிமலைப் பாறைகளில் ஆர்கான்-ஆர்கான் காலக்கணிப்பு (Argon-Argon dating) மிகச்சரியாக 201.5 மில்லியன் ஆண்டுகள் எனக் காட்டுகிறது. அமெரிக்காவின் ‘நெவார்க் படுகைப்’ (Newark basin) படிவுகள், மொராக்கோ மற்றும் ஐரோப்பாவின் பாறைகள் இதற்குச் சான்று.
• 💡 போனஸ் ஃபேக்ட்: நிலத்தில் நிகழ்ந்த இந்தப் பேரழிவு டைனோசர்களுக்கு ஒரு அற்புதமான வாய்ப்பைத் திறந்துவிட்டது. போட்டியாளர்கள் அழிந்ததால் உலகம் அவற்றின் காலடியில் கிடந்தது. நாமும், பாலூட்டிகளாக, ஓரத்தில் ஒதுங்கி இரவில் மட்டும் உலவும் சிறு எலி போன்ற உயிரினங்களாகக் காத்திருந்தோம்!

5. விண்ணிலிருந்து வந்த முடிவு: கிரிட்டேசியஸ்–பாலியோஜீன் பேரழிவு

(காலம்: 66 மில்லியன் ஆண்டுகளுக்கு முன்)

சற்றேறக்குறைய 165 மில்லியன் ஆண்டுகள், டைனோசர்கள் பூமியின் மறுக்கமுடியாத அரசர்களாக விளங்கின. கடல்களில் மொசசொர்கள், ஆகாசத்தில் டெரோசர்கள், நிலத்தில் டி-ரெக்ஸ். பூக்கும் தாவரங்கள் பூமியை வண்ணமயமாக்கின.

பின்னர் ஒரு சாதாரண நாளில், 10-15 கிலோமீட்டர் அகலமுள்ள ஒரு சிறுகோள் (Asteroid), வினாடிக்கு 20 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் இன்றைய மெக்சிகோவின் ‘யுகடான்’ தீபகற்பத்தைத் தாக்கியது. மோதிய தருணத்தில் வெளிப்பட்ட சக்தி, 10 பில்லியன் ஹிரோஷிமா அணுகுண்டுகளுக்கு இணையானது. 200 கிலோமீட்டர் அகலமுள்ள ‘சிக்சுலூப் பள்ளம்’ (Chicxulub crater) உடனடியாக உருவானது. ஆயிரம் மீட்டர் உயரச் சுனாமிகள், உலகம் முழுவதும் தீப்பந்தங்களாக விழுந்த பாறைத் துணுக்குகள்… வினாடிகளில் பூமி தீப்பிழம்பானது.

பின்னர், வளியில் எழுந்த தூசியும் சல்ஃபேட் ஏரோசோல்களும் சூரிய ஒளியை முற்றாகத் தடுத்து, ”தாக்கக் குளிர்காலத்தை” (Impact winter) கொண்டு வந்தன. சிறுகோள் மோதிய இடத்தில் இருந்த சுண்ணாம்புப் பாறைகள் கடும் சல்ஃபர் மாசை உருவாக்கி, ஆசிட் மழையாகப் பொழிந்தது. இதனுடன் இந்தியாவின் ‘டெக்கான் எரிமலை வெடிப்புகளும்’ (Deccan Traps) சேர்ந்து கொண்டன.

• அழிவின் வீதம்: 76% உயிரினங்கள் அழிந்தன. பறக்காத டைனோசர்கள், மொசசொர்கள், பிளேசியோசர்கள், டெரோசர்கள் ஒரு தலைமுறைக்குள் மறைந்தன. பாலூட்டிகள், பறவைகள், முதலைகள், ஆமைகள் தப்பின.
• அறிவியல் ஆதாரம்: உலகம் முழுவதும் உள்ள K-Pg எல்லை எனப்படும் களிமண் அடுக்கில் ‘இரிடியம்’ (Iridium) தனிமம் அதிகமாக இருப்பது. சிக்சுலூப் பள்ளம் – ஈர்ப்பு மாறுபாடு (Gravity anomaly) மற்றும் ஆழ்துளை மாதிரிகளால் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது. அதிர்ச்சியடைந்த குவார்ட்ஸ் படிகங்கள் (Shocked quartz), கண்ணாடிக் குண்டுகள் (Tektites).
• 💡 போனஸ் ஃபேக்ட்: பேரழிவுக்குப் பின் முதல் தாவரங்களாக ஃபெர்ன்கள் (Ferns – சூரல் இனங்கள்) பேரளவில் பெருகியதற்கான ஸ்போர் படிவு (Fern Spike) பதிவாகியுள்ளது. டைனோசர்கள் அழிந்ததால்தான், திமிங்கிலங்கள் கடலுக்குத் திரும்பின; வௌவால்கள் ஆகாயத்தை எட்டின; முதல் மனிதக்குரங்குகள் தோன்றின.

6. ஆறாவது பேரழிவு: ஹோலோசீன் / ஆந்த்ரோபோசீன் பேரழிவு (இன்று)

இப்போது, திரும்பிப் பாருங்கள். மேற்கண்ட ஐந்து மாபெரும் பேரழிவுகளில், ஒவ்வொரு முறையும், உலகம் நொறுங்கியது; ஒவ்வொரு முறையும், மீண்டெழுந்தது. இந்த முறை கதை வேறு. காரணம், முதன்முறையாக, ஒரு பேரழிவு ஒரு புவியியல் நிகழ்வினால் அல்ல; ஒரே ஒரு உயிரினத்தால் – அறிவு வளர்ந்துவிட்டதாகத் தன்னைத்தானே நம்பிக்கொள்ளும் ஒரு புற்றுநோய்க் கட்டியால் – நிகழ்த்தப்படுகிறது. அது மனித இனம்.

கடந்த 12,000 ஆண்டுகளில், குறிப்பாகக் கடந்த 200 ஆண்டு தொழிற்புரட்சிக்குப் பிறகு, நமது நடவடிக்கைகள் இந்தக் கிரகத்தின் அடிப்படை அமைப்புகளைப் பாதித்துள்ளன. இது இயற்கை அழிவல்ல; இது தற்கொலைப் படலம்.

சான்றுகளும் காரணங்களும்:

1. வாழிட அழிப்பு: ஒவ்வொரு வினாடியும் ஒரு கால்பந்து மைதான அளவு மழைக்காடுகள் அழிக்கப்படுகின்றன. நிலம் முழுவதும் 75% நிலப்பரப்பு மனிதனால் மாற்றப்பட்டுவிட்டது. வாழிடம் போனால் உயிரினங்கள் மறையும்.
2. மிகைச் சுரண்டல்: கடல்களில் 90% பெரிய மீன்கள் மறைந்துவிட்டன. ஆண்டுதோறும் 100 மில்லியன் சுறாக்கள் கொல்லப்படுகின்றன. திமிங்கிலங்கள், காண்டாமிருகங்கள், யானைகள் இன்னும் நூறு ஆண்டுகளுக்குள் செயல்பாட்டு அழிவைச் (Functionally extinct) சந்திக்கும்.
3. சுற்றுச்சூழல் மாசு: பிளாஸ்டிக் துகள்கள் மாரியானா அகழி ஆழத்திலிருந்து நம் ரத்தம் வரை எட்டிவிட்டன. நைட்ரஜன் சுழற்சியை உரத் தொழிற்சாலைகள் மூலம் இரட்டிப்பாக்கிவிட்டோம். ஒவ்வொரு ஆண்டும் 300-400 மில்லியன் டன் கழிவுகள் கொட்டப்படுகின்றன.
4. காலநிலை நெருக்கடி (Climate Crisis): வளியில் CO₂ அளவு 280 ppm-லிருந்து 420 ppm-ஐத் தாண்டியுள்ளது (3 மில்லியன் ஆண்டுகளில் இல்லாத அளவு). வெப்பநிலை 1.2°C உயர்ந்துவிட்டது; 2100க்குள் 3-4°C உயர வாய்ப்புள்ளது. பவளப்பாறைகள் வெளுக்கின்றன (Coral bleaching). துருவக் கரடிகள் நீந்தி நீந்திக் களைத்து மூழ்குகின்றன.
5. ஆக்கிரமிப்பு இனங்கள்: மனித போக்குவரத்து மூலம் உயிரினங்கள் புதிய சூழலுக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு, பூர்வீக உயிரினங்களை அழிக்கின்றன.

உங்களை உறைய வைக்கும் புள்ளிவிவரங்கள்: இன்று உயிரின அழிவு விகிதம் இயற்கையை விட 100 முதல் 1000 மடங்கு அதிகம்! ஒவ்வொரு நாளும் சுமார் 150 இனங்கள் அழிகின்றன. 1970 முதல், காட்டு முதுகெலும்பு உயிரினங்களின் எண்ணிக்கை 69% குறைந்துவிட்டது. பூச்சிகள் “பூச்சிப்பேரழிவைச்” (Insect apocalypse) சந்திக்கின்றன – அவற்றின் 75% உயிரித்திரள் (Biomass) குறைந்துள்ளது.

இன்று உலகில் 8 பில்லியன் மனிதர்கள்; 2050-க்குள் 10 பில்லியன். நமது உணவுக்காக 80 பில்லியன் நில விலங்குகள் ஆண்டுதோறும் வதைக்கப்படுகின்றன. பூமியின் நிலப்பரப்பில் 38% வேளாண்மைக்குப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. மனிதனும் அவனது கால்நடைகளும் இன்று அனைத்து காட்டு பாலூட்டிகளின் மொத்த எடையில் 96% உள்ளனர்; காட்டு விலங்குகள் வெறும் 4% மட்டுமே!

புற்று உயிரணுக்கள் உடலின் வளத்தைப் பறித்து, தன்னைப் பெருக்கி, தனக்குத் தேவையான இடத்தை அடைத்து, இறுதியில் தனக்குத் தானே வழங்கிக் கொள்ளும் விஷத்தால் மாண்டுபோகும். மனித இனம், அதே பாதையை அச்சுப்பிசகாமல் பின்பற்றுகிறது. இதற்கான ஆதாரம் தினசரி நம் கண் முன்னே விரிகிறது – IUCN செம்பட்டியல், மற்றும் கடந்த 50 ஆண்டுகளில் வெளிவந்த 30,000-க்கும் மேற்பட்ட ஆய்வுகள்.

“உலகம் தப்பிவிடும்; மனிதர்களால் முடியாது” – உருக்கமான முடிவுரை

இப்போது, ஆழ்ந்து சுவாசியுங்கள். கடந்த 500 மில்லியன் ஆண்டுகளாக நிகழ்ந்த ஒவ்வொரு பேரழிவையும் நாம் பார்த்தோம். ஒவ்வொரு முறையும் வாழ்க்கையின் ஆதாரங்கள் துடைக்கப்பட்டன. ஆனால், சில மில்லியன் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, பூமி தனது காயங்களை ஆற்றிக் கொண்டு, இன்னும் வித்தியாசமான உயிர் வடிவங்களைத் தழுவியது.

இந்த முறை, ஆறாவது பேரழிவிலும், பூமி எப்படியாவது தப்பித்துவிடும். 3 டிகிரி, 6 டிகிரி வெப்பமடைவது, கடல் மட்டம் 70 மீட்டர் உயர்வது என்பதெல்லாம் பூமியின் 4.54 பில்லியன் ஆண்டு வரலாற்றில் வெறும் சின்ன இடைச்செருகல்கள். மனித இனம் முழுவதுமாக மறைந்தால்:

• வெறும் 1000 ஆண்டுகளில் அணைக்கட்டுகள் உடையும், நகரங்களைக் காடுகள் மூடும்.
• 100,000 ஆண்டுகளில், மனிதனின் எல்லா கட்டிட எச்சங்களும் மண்ணாகிவிடும்.
• ஒரு மில்லியன் ஆண்டுகளில், புவியியல் அடுக்கில் நாம் விட்டுச் செல்வதெல்லாம் ஒரு மெல்லிய ‘பிளாஸ்டிக்-கதிரியக்க-கார்பன் மாசுப் படலம்தான்’.

உயிர் வாழும். புதிய இனங்கள் தோன்றும். ஒருவேளை, மில்லியன் கணக்கான ஆண்டுகள் கழித்து, ஆக்டோபஸ் அல்லது காக்கை அல்லது எலி போன்ற ஏதோவொரு புதிய உயிரினம் அறிதிறன் பெற்று, பூமிக்கு அடியில் உள்ள விசித்திர உலோகப் படிவுகளை ஆராய்ந்து, “இங்கே ஒரு காலத்தில் முட்டாள்தனமான உன்னதப் பேரினம் ஒன்று தற்கொலை செய்துகொண்டது” என்று முடிவு செய்யும்.

இந்த உருக்கமான உண்மையைப் புரிந்துகொள்ளுங்கள்: மனிதர்கள் கேன்சர் என்பது உவமை மட்டுமல்ல. ஒரு உடலில் உள்ள புற்று, சொந்தச் செல்கள் எல்லைமீறிப் பெருகி, உடலைக் கொன்றுவிட்டு, தானும் மடிகிறது. நாமும் அப்படித்தான். மண் வளம் குறைகிறது – உணவு இல்லை; தண்ணீர் மாசுபடுகிறது – தாகம் தீர்க்க முடியாது; காற்று விஷமாகிறது – மூச்சு முட்டுகிறது. நாம் கிரகத்தை மட்டும் கொல்வதில்லை; நம் கழுத்தை நாமே அறுத்துக்கொள்கிறோம்.

“மனித குலம் ஒரு புவியியல் தற்காலிகச் சிற்றினமாகவே வரலாற்றில் இடம்பிடிக்கும்.”

வலி தரும் உண்மை இதுதான்: பூமிக்கு மனிதர்கள் தேவையே இல்லை. மாறாக, நாம் பூமியின் புற்று. பூமியின் “நோய் எதிர்ப்பு மண்டலம்” – காலநிலை மாற்றம், வளப் பற்றாக்குறை, தொற்றுநோய்கள் – மெதுவாக நம்மைக் களைந்தெறியத் தொடங்கிவிட்டது. பெர்மியன் பேரழிவில் ட்ரைலோபைட்டுகள் தப்பாதது போல, அடுத்த நூறு ஆண்டுகளில் மனித இனத்தின் பெரும்பான்மையானவர்கள் தப்பப் போவதில்லை. பஞ்சமும் போரும் நம்மை நரகத்துக்குத் தள்ளும்.

“மனிதர்கள்தான் உலகத்தோட புற்றுநோய்” என்பதை இயற்கை உரக்கச் சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறது. வருந்துவதில் பயனில்லை; மாற்றத்துக்கான நேரம் முடிந்துவிட்டது. ஆனால் ஒன்று உண்மை: நமது அழிவு உறுதியாகிவிட்டாலும், பூமி, தன் அழியாத பச்சை இதயத்துடன், தொடர்ந்து துடித்துக் கொண்டிருக்கும்.

பூமி குணமடையும். மனிதர்கள்தான், தங்கள் புற்றுநோய் வாழ்க்கையின் முடிவில், பேரழிவின் இருண்ட தாதுக்களாக வெறும் வண்டலில் புதையப் போகிறார்கள். இதைவிட உருக்கமான சோகம் வேறெதுவும் இல்லை.